چشم هاي باراني

در واهه های تنهایی

bamdad1379 — Wed, 22 Jul 2009 14:09:18 GMT

گاهی با خودم فکر می کنم اصلن برای ادامه دادن چه چیزی اینقدر سفت و سخت به زندگی چسبیده ام اینقدر در تکرار روزمره گی ، دور افتاده ام که چی ؟ سگ دو زدن از سر صبح تا ته غروب به چه درد آدمیزاد میخورد که اینقدر من به آن وابسته ام . خاطرات گذشته را مرور میکنم .زمانی که برای بار اول عاشق شدم و یکی را دوست داشتم . چطور شد ؟ خودم هم نمی دانم سر کلاس بودم یا توی عالم هپروت استاد داشت دردریای اعداد وارقام ریاضی برای خودش شنا میکرد و من در عالم ماسوا به گشت و گذار مشغول .چه حس قشنگی داشت عاشق شدن ، آبی شدن و دلتنگ شدن . این که یکی را از ته دل دوست داشته باشی هرکاری بکنی از مقابل چشم هایت کنار نرود وتمام گوشه و زوایای تاریک ذهن تو را پر کند و هر جا که قدم بگذاری با توهمسایه وهمخواب و بالش باشد .و به جای خواب هایت از جلوی چشم هایت کنار نرود و مثل شبنم بخوابد روی پلک های نیمه باز تو . و تو اول اسم اش را روی دست چپ خودت درست در آخر انگشت اول ات را بکشی و هر روز آن را پر رنگ تر کنی که از یادت نرود کاش هرگز این اتفاق به تکراری بودن دچار نمی شد و عارضه ی تکرار در رگ و ریشه ی عاشقی ات لانه نمی کرد .نمی دانم این چه صیغه یی است که آدمی در آخر هر چیز به یک تکرار می افتد چیزی که اصلن انتظارش را نداشت و حالا حوصله ی تحمل کردن آن را . چقدر فاصله افتاده است میان من و ما . . . چقدر ؟ خودم هم نمی دانم اصلن این اتفاق از کجا افتاد و چرا اینقدر فاصله خالی . روز به روز دارم دور تر میشوم از وادی شعر و . . . و فاصله می افتد بین من و سایه ام . سایه ای که فکر می کردم هرگز از من جدا نشود و هر جا که بروم با من بماند . وقتی می خندم برای من بخندد و وقتی گریه می کنم بگرید . دست هخایش را با من بالا ببرد و همراه من پایین بیاورد . بامن عاشق بشود و با من عاشق بماند . ولی نمی دانم چه اتفاقی افتاده است که . . . . و حالا دیدن خواب های پریشان ، شب های مرا آشفته تر کند . سایه ی خیال انگیز من دیگر به اختیار من نیست و قصد نفی بازی گل را دارد . آن هم در خلیج مقابل من نه در دیار موافق . یاد روز هایی می افتم که که آغاز یک حس خوشایند را در من نوید می داد . حسی مثل خیسی ی یک لباس تازه شسته که بپوشی و تن تو را مور مور کند تا شیرینی و حلاوتی دلنشین را به کام تو ارمغان آورد . که من با نگاه کردن به ثانیه های اینک خودم را در مسیری یک قطار می بینم قطاری که به یک انتهای نامتناهی می رود و سایه اش به ابتدایی دیگر .

با وسواس عجیبی لوازم روی میز را مرتب می کند و همه چیز را دو.باره و سه باره و چند باره جابجا می کند . علاقه ی وافری دارد به این که لوازم نوشتن اش مرتب چیده شده باشند . و تازه کاغذ ها را با حوصله ودقت اندازه می گیرد و می بررد . حالا برای نوشتن کاغذ هایی دارد هم اندازه چهار رنگ خودکار تازه و هم شکل و هم اندازه با یک مارک که برایش دوست داشتنی است . نوشتنی اینگونه او را بی اندازه خرسند می کند . دوست دارد که مرتب بنویسد و از هرچی که بخواهد و توی دل اش مانده است آن ها را . شروع می کند به نوشتن : و عشق . . . از چه بنویسد از اتین که بعد از مدت ها سر کیف آمده است که بنویسد ولی چی ؟ نمی داند . از خواب های آشفته اش بنویسد که می بیند . این که سایه اش را با رنگ و لعاب هایی نقاب وار در خواب هایش می بیند که دست در دست من دیگر داده است تا روشنگر تاریکی های او باشد و یا از احوال خودش که نمی داند برای چه زنده است و براستی برای چه زنده است . از عقده هایی ناگشوده در دل اش که سالیان سال است که آزارش می دهند از نیاز ها و آرزوها ی خودش بنویسد که فکر می کند هم چنان جامه ی عمل نپوشند و لخت بگردند . از چه بنویسد از جوانی هدر رفته اش که تنها در میان خروارها خروار خاک کتاب به امانت گذارده است و در میان مثنوی های هفتاد من کاغذ نوشتن که اوقات خودش را در میان آنها سپریکرده است . از اجحاف هایی که در حق او کرده اند . از این که این روزها چقدر او را ذلیل و خوار می کنند و چه چیزهایی که بار قاطرش نمی کنند فقط برای اینکه لختی بخندند و دیگران در جمع را هم خندانده باشند از له شدن زیر دست و پای کسانی بنویسند که تنها پول این دنیا برای آن ها مهم مهم است و نه آدمی و انسانیت . تنها از این افرادی بنویسید که او را برای رسیدن به پله های ترقی نردبان خود کرده اند و مثل زباله ای هیچ و دورانداختنی به او می نگرند فکر می کنم سال ها ست که خرد میشود ، خراب اش می کنند و بی آن که از دل او آگاه باشند . چقدر ساده است و شکیبا . چقدر برای خودش خیال هایی خام داشت که به سرانجام پختگی نرسیدند فکر می کند که آدم به این خوش خیالی پیدا می شود . خوش خیال تر از او . . . . به همه با چشم و ابروی محبت می نگرد . و چقدر این عینک خوش خیالی او را کوچک و خوار و ذلیل و بی چیز می بیند فکر می کنم به این که چقدر فقیر است که چیزی ندارد و خدا هم در این عرصه چه حکمتی برای او رقم زده است که این گونه او را به انواع سختی ها می آزماید . در این وقت تنهایی به نزدیک ترین کسان خود فکر می کند و به این که چقدر در این فاصله ی نزدیک از او هستند و میان شان فاصله یی است بسیار دور که هرگز به نزدیکی نخواهد رسید . زیر نور چراغ مطالعه به واژه هایی می اندیشم که بر روی کاغذ جاری می شود تا بیانگر سیل احساسات درونی من باشند و از این غافل که دیگران را با احساسات من چه کار ؟ برای سایه ی من تنها شبیه به ماشین مکانیکی یی هستم که در ساعات معینی کوک می شود تا برای انجام کارهایی برنامه ریزی و از پیش تعیین شده وادار به کار شود و یامثل یک خودپرداز که فقط باید بپردازد نه این که این کارها سهم من نیست نه ! ولی فکر می کنم ای کاش با چشم دیگری مرا می نگریستند نه با چشم یک حیوان دوپای دون پایه که تنها خور و خواب و خشم و شهوت ، است و بس . فکر می کنم از قلعه ی ساخت من چیزی نمانده است که ویران شود و با دست باد ها به دوردست برده شود چرا که من حالا مردی هستم خاکستری با قلمی به زنگار آذین بسته و جسمی به تدخین آلوده و سست .

استخوان هایم ، دو تکه میشوند

وقتی تیغه های اره یی

از هم گشوده است .

خونم بر زمین نخواهد ریخت

خون مرا دوستانم

به پشیزی فروخته اند .

تبریز . 01/04/1388

ن . ش

گيسوان وزيده ي تو

bamdad1379 — Sun, 21 Jun 2009 14:19:18 GMT

گيسوان وزيده ي تو

آتش خواب هاي مرا تند مي کرد

و لذت چشم هاي تو

شهوت هيز مرا تيز تر .

لب هاي تو

عطش بلوغ مرا فر مي نشاند

و در آغوش تو

من

شانزده ساله مي شدم .

در ني ني بازوان تو کودکي ام را

خواب مي ديدم .

از وقتي که رفته اي ،بزرگ تر نشده ام

نام تو

bamdad1379 — Thu, 21 May 2009 14:17:18 GMT

نام تو را که مي برم

چراغ هاي خانه پر نور مي شوند

گنجشک ها

سرودي از بهار را ميخوانند

و درخت ها

حتا در زمستان شکوفه مي دهند .

نام تو را که مي برم

نان سفره ي ما

بيشتر مي شود .

آسمان آبي

و ابرها به خنده لب مي گشايند .

دريا چه دلتنگ بيقرار مي شود

و چشمه ها پر خروش .

نام تو را که مي برم

به احترام نام تو

پدرم مي ايستد که سلام کند

و مادرم نماز .

زمين

آرام به خواب مي رود

و خورشيد به سجده مي تابد .

نام تو را که مي برم

شب بي واسطه صبح مي شود

برف ها أب

و برگ ها سبز مي رويند

تو از تبار کدامين بزرگ قبيله اي

که نام اعظم تو را

درآغوش باد ها خوانده اند .

از مجموعه تصویر

bamdad1379 — Sun, 19 Apr 2009 11:46:18 GMT

پنجره را که باز می کنی

کوهستان دیوار های روبرو ُ پشت ابرهای آجری

خورشید را پنهان می کنند

و تنها دلخوشی تو

ریز

باریدن باران است از پشت عینک آسمان

پیاده رو ها شاعر نمی شوند . . .

bamdad1379 — Fri, 20 Mar 2009 11:44:18 GMT

۱ / راست می گفت :

پیاده رو ها بدون عابر شعر نمی شوند .

۲ / با این همه مسافر

پیاده رو باز هم ُ خالی می رود .

۳ / سنگفرش خیس پیاده رو ها

. . .

آه !

کوچه ها به بن بست نمی رسیدند . . .

bamdad1379 — Wed, 18 Feb 2009 11:40:18 GMT

۱ / کوچه ها به بن بست نمی رسیدند

اگر امتداد نگاه هایمان

تلاقی نمی کرد .

۲ / ژرنده یی اگر

در قفس بودن را دوست تر نمی داشت

کوچه ها به بن بست نمی رسیدند .

۳ / آرزو کردم

کاش اسمی جز این که داشت ُ می داشت

بن بست . . .

شهر های بی دیوار

bamdad1379 — Mon, 19 Jan 2009 16:18:18 GMT

در سرزمین من

شهرها

دیوار / که ندارند

و نامه ها تمبر.

باید ولی

برای گذشتن از آبروی هر خیابان

شناسنامه داشت

و قدی . . .

که از اعتراض کوتاه تر باشد .

این سرزمین شش تکه حصار دارد

شش خط ملتهب که بر تن اش کشیده اند .

در آسمان این مرزها

هر نامه / پرنده ای ست .

تشریح ساختار هرمی در شعر سپید

bamdad1379 — Sat, 20 Dec 2008 16:23:18 GMT

سرزمین من 40

bamdad1379 — Thu, 20 Nov 2008 16:29:18 GMT

بهار / که می رسد

سر قبر هرشهید / یک تکه سنگ / جای لاله

می روید .

در سرزمین من / که / با سنگ

پاسخ / گرگ و گلوله می دهند .

غزل 178

bamdad1379 — Tue, 21 Oct 2008 15:50:18 GMT

تصویر لخت لذت یکریز زن شدی

حوواترین زنی ! که همآغوش من شدی

تا در عزیز مصر تن ات لخت می شوم

آن زن تویی که بر تن من پیرهن شدی

شب که میان تخت تو را خواب می کنم

یعنی برای شهوت مردی کفن شدی

با رخوتی میان تقلای بسترات

دست مرا گرفتی و رقاص تن شدی

یک رقص آذری و دو تا لب که بسته ماند با بوسه ای عسل که لب ام را دهن شدی .

من شانزده بلوغ تو را دوست داشتم اما کنار هرزه گی ات دائمن شدی .

حالا تو را به سمت خیابان کشیده ام که در مذاق وسوسه طعم لجن شدی

دارد زمان رفتن ات از دست می رسد

با آرزوی مرگ سوار ترن شدی .