چشم هاي باراني

یک شعر تازه اینهمه چشمان آبی ات

پنجره را که باز می کنی

کوهستان دیوار های روبرو ُ پشت ابرهای آجری

خورشید را پنهان می کنند

و تنها دلخوشی تو

ریز

باریدن باران است از پشت عینک آسمان

+ نوشته شده در یکشنبه سی ام فروردین 1388ساعت 3 بعد از ظهر توسط نويد شكيبا |

بیا

بنشین

کفش های ات را به برف

و شانه های ات را به من بسپار .

سفره ام دست های تو را

کم دارد