از جوشش چشمه چه می ماند ؟
که مرا از تو
بگیرند .
هم از بارش باران
تنها ابری .
گاهی که زاده شدم
تا با تو بمانم
تا بی تو نمانم .
□
با دها همیشه باران زای . . .
مرا اما همیشه در مشت هایم
شعری است .
برگیرش به مهر
که سترگ بازوان دخترکانی چند . . .
بازش نگرده است .
گاهی که زاده شدم
تا از تو بخوانم
تا با تو بخوانم .
+
نوشته شده در چهارشنبه سی و یکم مرداد 1386ساعت 2 بعد از ظهر توسط نويد شكيبا
|
